Aktualności

Nie muszą to być od razu straszne zjawiska i wielkie znaki na niebie, ale czujemy się czasem, jakby nasz świat się zachwiał i uciekł nam spod nóg. To, co miało być trwałe, okazało się kruche, to, w czym pokładaliśmy nadzieję, boleśnie nas zawiodło. Nie wszystko można kupić i nie zawsze wystarcza nasza zaradność i inteligencja. Wiara jest poszukiwaniem prawdziwej trwałości. Jest wytrwałym dążeniem, do Tego, który Trwa.

(O. Wojciech Czwichocki OP, „Oremus” listopad 2007, s. 82)

Ś w i a t o w y   D z i e ń   U b o g i c h

3 3  N i e d z i e l a  Z w y k ł a 

17 listopada 2019 r. 
 Ogłoszenia duszpasterskie
  1. Dziś Msze św. o godz.: 6.00; 7.30;  9.00; 10.30; 12.00 (dla dzieci) i 17.00. Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP o godz. 7.00.
  2. Przeżywamy dziś Światowy Dzień Ubogich. Caritas rozprowadza „Chlebki miłosierdzia”. Ofiary składane przy tej okazji przeznaczone są na pomoc dla głodujących. Można też zabrać specjalnie przygotowana torbę i zapełnić ją według zamieszczonej na niej instrukcji. Niech Pan Bóg hojnie wynagrodzi wrażliwość naszych serc na potrzebujących pomocy.
  3. W dni powszednie Msze Święte o godz.: 6.30; 9.00 i 18.00.
  4. Zachęcamy do uczestnictwo w nabożeństwach:
    1. Modlitwa Różańcowa z wypominkami – we wtorek i czwartek o godz. 17.30;
    2. Nowenna do Św. Józefa – wtorek po Mszy św. wieczornej;
    3. Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy – środa o godz. 17.30;
    4. Koronka do Bożego Miłosierdzia – w piątek po Mszy św. wieczornej.
  5. W tygodniu w liturgii przeżywać będziemy:
    1. w poniedziałek – wspomnienie bł. Karoliny Kózkówny;
    2. w środę – wspomnienie św. Rafała Kalinowskiego;
    3. w czwartek – wspomnienie Ofiarowania NMP;
    4. w piątek – wspomnienie św. Cecylii;
    5. Wszystkim Tygodniowym Solenizantom składamy serdeczne życzenia łącząc naszą modlitwę i zachętę do przyjęcia Komunii św. w dniu święta.
  6. Modlitwa uwielbienia z Mszą św. o uwolnienie i uzdrowienie będzie 21 listopada, tj. czwartek, o godz.18.00. Modlitwę poprowadzi Ks. Artur Ważny.
  7. Przyszła niedziela to Uroczystość Chrystusa, Króla Wszechświata. Po każdej Mszy św. odmówimy uroczysty akt przyjęcia Chrystusa za Króla i Pana. Za publiczne odmówienie tego aktu Kościół udziela odpustu pod zwykłymi warunkami.
  8. Spotkania grup parafialnych:
    1. Akcja Katolicka – we wtorek po Mszy św. wieczornej;
    2. Aspiranci i ministranci – w sobotę o 9.30;
    3. Lektorzy – w sobotę o 10.30;
    4. DSM – w sobotę wg. ustaleń S. Antoni;
    5. Wszystkich prosimy o niezawodne przybycie na spotkanie!
  9. „Bóg zapłać” za Wasze ofiary składane dziś w kopertach na nasze cele parafialne!
  10. W zakrystii jest do nabycia Kalendarz Rolników zawierający ciekawe i pożyteczne informacje!
  11. Kuracjuszom, Gościom wypoczywającym w naszej Parafii i Wam Drodzy Parafianie życzymy zdrowia, pogody, również ducha w wypoczynku i pracy oraz obfitych Bożych łask za przyczyną Pani na Muszynie i Św. Józefa. Wszystkich Was Siostry i Bracia niech Bóg błogosławi!

M o d l i t w a  z a  Z m a r ł y c h

„Wszystkie te dusze [czyśćcowe] są bardzo przeze Mnie umiłowane, odpłacają się mojej sprawiedliwości; w twojej mocy jest im przynieść ulgę. Bierz ze skarbca mojego Kościoła wszystkie odpusty i ofiaruj za nie… O, gdybyś znała ich mękę, ustawicznie byś ofiarowała za nie jałmużnę ducha i spłacała ich długi mojej sprawiedliwości” (Dzienniczek św. Faustyny, 1226).

Odpusty za Zmarłych
  1. Wierni, którzy od 1 do 8 listopada, nabożnie odwiedzą cmentarz i przynajmniej w my­śli pomodlą się za zmarłych, zyskają odpust dla dusz w czyśćcu cierpiących; odpust ten jest zupeł­ny, w pozostałe zaś dni roku – cząstkowy. Jest to odpust pod zwykłymi warunkami. Odpust zupełny można zyskać dla jednej duszy w czyśćcu cierpiącej, je­den raz na dzień.
  2. Wierni, którzy w Dzień Zaduszny pobożnie odwiedzą kościół lub kaplicę w celu przyjścia z pomocą duszom zmarłych i od­mówią tam OJCZE NASZ i WIERZĘ W BOGA, mogą zyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami: Komunia św. modlitwa w intencjach Ojca św. /np. „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Maryjo”/ wymagane jest nadto wyzbycie się przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, również lekkiego. Odpust ten można zyskać od południa 1 listopada do północy 2 listopada.
  3. Ponieważ nie jesteśmy pewni, co do posiadania odpowiedniej dyspozycji, dlatego można więcej razy wypełnić warunki wyma­gane do odpustu zupełnego. Należy także doceniać zyskiwanie odpustów cząstkowych, które można uzyskać każdego dnia w ciągu roku, nawet wiele razy dziennie i ofiarować za dusze w czyśćcu.

 Intencja Apostolstwa Modlitwy na obecny miesiąc:

 Aby na Bliskim Wschodzie, gdzie różne wspólnoty religijne dzielą tę samą przestrzeń życiową, zrodził się duch dialogu, spotkania i pojednania.   
V Synod Diecezji Tarnowskiej w naszych rodzinach

ADHORTACJA APOSTOLSKA OJCA ŚWIĘTEGO JANA PAWŁA II
O ZADANIACH RODZINY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ W ŚWIECIE WSPÓŁCZESNYM
FAMILIARIS CONSORTIO  (fragmenty)

 DUSZPASTERSTWO RODZIN W PRZYPADKACH TRUDNYCH

Rozwiedzeni, którzy zawarli nowy związek

Codzienne doświadczenie pokazuje, niestety, że ten, kto wnosi sprawę o rozwód, zamierza wejść w ponowny związek, oczywiście bez katolickiego ślubu kościelnego. Z uwagi na to, że rozwody są plagą, która na równi z innymi dotyka w coraz większym stopniu także środowiska katolickie, problem ten winien być potraktowany jako naglący. Zagadnieniem tym zajęli się wprost Ojcowie Synodu. Kościół bowiem ustanowiony dla doprowadzenia wszystkich ludzi, a zwłaszcza ochrzczonych, do zbawienia, nie może pozostawić swemu losowi tych, którzy — już połączeni sakramentalną więzią małżeńską — próbowali zawrzeć nowe małżeństwo. Będzie też niestrudzenie podejmował wysiłki, by oddać im do dyspozycji posiadane przez siebie środki zbawienia.

Niech wiedzą duszpasterze, że dla miłości prawdy mają obowiązek właściwego rozeznania sytuacji. Zachodzi bowiem różnica pomiędzy tymi, którzy szczerze usiłowali ocalić pierwsze małżeństwo i zostali całkiem niesprawiedliwie porzuceni, a tymi, którzy z własnej, ciężkiej winy zniszczyli ważne kanonicznie małżeństwo.

Są wreszcie tacy, którzy zawarli nowy związek ze względu na wychowanie dzieci, często w sumieniu subiektywnie pewni, że poprzednie małżeństwo, zniszczone w sposób nieodwracalny, nigdy nie było ważne.

Razem z Synodem wzywam gorąco pasterzy i całą wspólnotę wiernych do okazania pomocy rozwiedzionym, do podejmowania z troskliwą miłością starań o to, by nie czuli się oni odłączeni od Kościoła, skoro mogą, owszem, jako ochrzczeni, powinni uczestniczyć w jego życiu. Niech będą zachęcani do słuchania Słowa Bożego, do uczęszczania na Mszę świętą, do wytrwania w modlitwie, do pomnażania dzieł miłości oraz inicjatyw wspólnoty na rzecz sprawiedliwości, do wychowywania dzieci w wierze chrześcijańskiej, do pielęgnowania ducha i czynów pokutnych, ażeby w ten sposób z dnia na dzień wypraszali sobie u Boga łaskę. Niech Kościół modli się za nich, niech im dodaje odwagi, niech okaże się miłosierną matką, podtrzymując ich w wierze i nadziei.

Kościół jednak na nowo potwierdza swoją praktykę, opartą na Piśmie Świętym, niedopuszczania do komunii eucharystycznej rozwiedzionych, którzy zawarli ponowny związek małżeński. Nie mogą być dopuszczeni do komunii świętej od chwili, gdy ich stan i sposób życia obiektywnie zaprzeczają tej więzi miłości między Chrystusem i Kościołem, którą wyraża i urzeczywistnia Eucharystia. Jest poza tym inny szczególny motyw duszpasterski: dopuszczenie ich do Eucharystii wprowadzałoby wiernych w błąd lub powodowałoby zamęt co do nauki Kościoła o nierozerwalności małżeństwa.

Pojednanie w sakramencie pokuty — które otworzyłoby drogę do komunii eucharystycznej — może być dostępne jedynie dla tych, którzy żałując, że naruszyli znak Przymierza i wierności Chrystusowi, są szczerze gotowi na taką formę życia, która nie stoi w sprzeczności z nierozerwalnością małżeństwa. Oznacza to konkretnie, że gdy mężczyzna i kobieta, którzy dla ważnych powodów — jak na przykład wychowanie dzieci — nie mogąc uczynić zadość obowiązkowi rozstania się, „postanawiają żyć w pełnej wstrzemięźliwości, czyli powstrzymywać się od aktów, które przysługują jedynie małżonkom”.

Podobnie szacunek należny sakramentowi małżeństwa, samym małżonkom i ich krewnym, a także wspólnocie wiernych, zabrania każdemu duszpasterzowi, z jakiegokolwiek motywu lub dla jakiejkolwiek racji, także duszpasterskiej, dokonania na rzecz rozwiedzionych, zawierających nowe małżeństwo, jakiegokolwiek aktu kościelnego czy jakiejś ceremonii. Sprawiałoby to bowiem wrażenie obrzędu nowego, ważnego sakramentalnie ślubu i w konsekwencji mogłoby wprowadzać w błąd co do nierozerwalności ważnie zawartego małżeństwa.

Postępując w ten sposób, Kościół wyznaje swoją wierność Chrystusowi i Jego prawdzie; jednocześnie kieruje się uczuciem macierzyńskim wobec swoich dzieci, zwłaszcza tych, które zostały opuszczone bez ich winy przez prawowitego współmałżonka.

Kościół z ufnością wierzy, że ci nawet, którzy oddalili się od przykazania pańskiego i do tej pory żyją w takim stanie, mogą otrzymać od Boga łaskę nawrócenia i zbawienia, jeżeli wytrwają w modlitwie, pokucie i miłości.

Wiara przeżywana w liturgii

Z biegiem roku Kościół odsłania całe misterium Chrystusa, począwszy od Wcielenia i Narodzenia aż do Wniebowstąpienia, do dnia Zesłania Ducha Świętego oraz oczekiwania błogosławionej nadziei i przyjścia Pańskiego.” (Konstytucja o Liturgii Soboru Watykańskiego II, 102)

O k r e s   W i e l k a n o c n y

Obchód Paschy trwa przez pięćdziesiąt dni do Niedzieli Zesłania Ducha Świętego; obchodzi się go z wielką radością jako jeden dzień świąteczny, jako wielka niedzielę. Wielkanoc jest najstarszym i największym świętem chrześcijańskim. Nabożeństwa wielkanocne trwają przez kolej­­ne pięćdziesiąt dni, które nazywamy okresem wielkanocnym. Centrum okresu wielkanocnego stanowi liturgiczne wspomnienie zmartwychwstania. Nie wyczerpuje ono jednak całej treści tego cza­su, w którym czcimy również chwalebne tajemnice Wniebowstąpie­nia i Zesłania Ducha Świętego. Obchody Misterium Paschalnego nie byłyby bez nich pełne. Jest to okres radosnego świętowania. Żaden inny okres roku liturgicznego nie jest tak radosny. Cała litur­gia – muzyka i pieśni, kolor szat, czytania i inne teksty – wyrażają ra­dość. Ta bujna radość eksploduje w śpiewie „Alleluja”, który w tym cza­sie powtarza się nieustannie. Podczas Wielkiej Nocy został zaintono­wany trzy razy przez kapłana lub diakona i powtórzony przez wier­nych, ogłosił dobrą nowinę o Zmartwychwstaniu. (opr. na podstawie ps-po.pl)

W i e l k i   P o s t

Okres Wielkiego Postu to czas poprzedzający i przygotowujący obchodzenie Paschy.  Jest to czas słuchania słowa Bożego i czas nawrócenia, przygotowania do chrztu i obchodzenia jego pamiątki, czas pojednania z Bogiem i braćmi, czas częstszego uciekania się do „broni pokuty chrześcijańskiej”, to znaczy: modlitwy, postu i jałmużny.

Wielki Post trwa od Środy Popielcowej do Wielkoczwartkowej Mszy Wieczerzy Pańskiej. Szósta niedziela Wielkiego Postu, czyli Niedziela Palmowa, rozpoczyna Wielki Tydzień.

A d w e n t

Adwent jest to bogaty w symbolikę, czterotygodniowy okres przygotowania do Bożego Narodzenia oraz wzmożonego oczekiwania na koniec czasów i ostateczne przyjście Jezusa Chrystusa. Czas Adwentu, który nie jest okresem pokuty, ale radosnego oczekiwania, obfituje w zwyczaje i symbole. Jest podobny do całego ludzkiego życia, które jest oczekiwaniem na pełne spotkanie z Bogiem. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego „adventus”, które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Jezusa. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Opuszczenie hymnu Gloria nie jest wyrazem pokuty, jak w Wielkim Poście, lecz znakiem czekania na nowe zabrzmienie hymnu anielskiego śpiewanego w noc narodzenia Jezusa (Łk 2, 14). Teologicznie czas ten wyraża oczekiwanie Kościoła na podwójne przyjście Chrystusa. W pierwszym okresie akcent położony jest na Paruzję, czyli ostateczne przyjście Chrystusa na końcu świata. Ostatni tydzień natomiast bezpośrednio przygotowuje do narodzenia Chrystusa, przez które Bóg wypełnia wszystkie obietnice złożone w historii.Najbardziej charakterystycznym zwyczajem adwentowym, zwłaszcza w Polsce, są Roraty. Jest to Msza św. sprawowana ku czci Najświętszej Maryi Panny, zwykle bardzo wcześnie rano. Nazwa „roraty” pochodzi od pierwszego słowa łacińskiej pieśni na wejście śpiewanej w okresie Adwentu – „Rorate coeli” (Niebiosa, spuśćcie rosę). Wierni, często w ciemnościach przenikniętych jedynie blaskiem trzymanych w ręku świec, wraz z Maryją czekają na wybawienie jakie światu przyniosły narodziny Zbawiciela. Podczas Mszy roratnich na początku w procesji do ołtarza z lampionami w ręku idą dzieci. Mszę św. rozpoczyna się przy wyłączonych światłach, mrok świątyni rozpraszają jedynie świece i lampiony. Dopiero na śpiew „Chwała na wysokości Bogu” zapala się wszystkie światła w kościele. Uczestnictwo dzieci w Mszach roratnich wiąże się ze zwyczajem podejmowania różnych dobrych postanowień na czas Adwentu. Dzieci często zapisują te postanowienia na kartkach, składanych następnie przy ołtarzu. Mają one wyrażać wewnętrzne przygotowanie do Bożego Narodzenia i chęć przemiany życia. Z Roratami związany jest zwyczaj zapalania specjalnej świecy ozdobionej mirtem, nazywanej roratką. Symbolizuje ona Maryję, która jako jutrzenka zapowiada przyjście pełnego światła – Chrystusa. Innym zwyczajem jest zawieszanie w kościele wieńca z czterema świecami oznaczającymi cztery niedziele Adwentu. Z upływem kolejnych tygodni podczas Rorat zapala się odpowiednią liczbę świec. Świece i lampiony tak często używane w liturgii adwentowej wyrażają czuwanie. W liturgii adwentowej obowiązuje fioletowy kolor szat liturgicznych. Jako barwa powstała ze zmieszania błękitu i czerwieni, które odpowiednio wyrażają to co duchowe i to co cielesne, fiolet oznacza walkę między duchem a ciałem. Zarazem połączenie błękitu i czerwieni symbolizuje dokonane przez Wcielenie Chrystusa zjednoczenie tego co boskie i tego co ludzkie. Wyjątkiem jest III niedziela Adwentu – tzw. Niedziela „Gaudete” (radujcie się). Obowiązuje w niej różowy kolor szat liturgicznych, który wyraża przewagę światła, a tym samym bliskość Bożego Narodzenia.Adwent dzieli się na dwa podokresy, z których każdy ma odrębne cechy, wyrażone w dwóch różnych prefacjach adwentowych. Pierwszy podokres obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia, gdy czytane są teksty biblijne zapowiadające powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata i przygotowujące do spotkania z Chrystusem Sędzią. Dni powszednie w tym okresie przyjmują wszystkie obchody wyższe rangą (tzn. wspomnienia dowolne, obowiązkowe, święta i uroczystości). Drugi okres Adwentu, od 17 do 24 grudnia, to bezpośrednie przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia. W tym okresie w dni powszednie można obchodzić jedynie święta i uroczystości.

Okres Zwykły

Okres zwykły jest bardzo mocno ukierunkowany na osobę Jezusa Chrystusa. Oddaje on jednak nie jakieś jedno wydarzenie z Jego życia, lecz całość posłannictwa, którym Bóg Go obdarował dla naszego zbawienia. A zatem zawiera się w nim prawda o wcieleniu Jezusa, o Jego ziemskim życiu, męce, ofierze krzyżowej i wreszcie o Jego zmartwychwstaniu i wejściu do chwały nieba. PnZielony kolor szat liturgicznych stosowany w okresie zwykłym dosyć dobrze oddaje jego charakter. Symbolizuje on życie i nadzieję. Zawiera się w nim symbolika życia jako całości przepełnionej ożywczym tchnieniem Boga. Dzięki temu egzystencja każdego chrześcijanina jest przeniknięta nadzieją życia wiecznego.Okres zwykły w kościelnym roku liturgicznym ma dwuczłonową strukturę. Pierwsza jego część rozpoczyna się w poniedziałek po święcie Chrztu Pańskiego i trwa do wtorku przed Środą Popielcową (obejmuje cztery do sześciu tygodni). Druga zaś zaczyna się w poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego i kończy się przed pierwszymi Nieszporami pierwszej niedzieli Adwentu (sobotni wieczór). W ostatnią niedzielę roku liturgicznego obchodzi się uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, która kończy okres zwykły i zarazem cały rok liturgiczny.(Damian Kwiatkowski, www.niedziela.pl)

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata

Dziś, w ostatnią niedzielę roku liturgicznego, obchodzimy uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Już w zapowiedzi Jego przyjścia na świat jednorodzony Syn Ojca, narodzony z Dziewicy Maryi, jest nazywany «królem», w sensie mesjańskim, czyli dziedzicem tronu Dawida, zgodnie z obietnicami proroków — królestwa, które nie będzie miało końca (por. Łk 1, 32-33). Królewskość Chrystusa pozostała całkowicie ukryta przez 30 lat Jego zwyczajnego życia w Nazarecie. Później, w czasie życia publicznego Jezus zapoczątkował nowe Królestwo, które «nie jest z tego świata» (J 18, 36), i na koniec urzeczywistnił je w pełni swoją śmiercią i zmartwychwstaniem. Gdy po zmartwychwstaniu ukazał się apostołom, powiedział: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi» (Mt 28, 18): źródłem tej władzy jest miłość, którą Bóg objawił w pełni w ofierze swojego Syna. Królestwo Chrystusa jest darem ofiarowanym ludziom wszystkich czasów, aby każdy, kto wierzy w Słowo Wcielone, «nie zginął, ale miał życie wieczne» (J 3, 16). Dlatego właśnie w ostatniej księdze Biblii, Apokalipsie, oznajmia On: «Ja jestem Alfa i Omega (…) Początek i Koniec» (Ap 22, 13). «Chrystus — Alfa i Omega», tak rozpoczyna się paragraf kończący pierwszą część Konstytucji duszpasterskiej Gaudium et spes Soboru Watykańskiego II, ogłoszonej przed 40 laty. W tym pięknym tekście, nawiązującym do słów sługi Bożego Pawła VI, czytamy: «Pan jest celem historii ludzkiej, punktem, ku któremu zwracają się pragnienia historii i cywilizacji, ośrodkiem rodzaju ludzkiego, radością wszystkich serc i wypełnieniem ich tęsknot». I dalej: «W Jego Duchu ożywieni i zjednoczeni pielgrzymujemy ku ostatecznemu wypełnieniu historii ludzkiej, które w pełni zgodne jest z zamysłem Jego miłości: ‚Aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie, to, co w niebiosach, i to, co na ziemi’ (Ef 1, 10)» (GS, 45). Gaudium et spes uznaje centralną pozycję Chrystusa i w tym świetle interpretuje sytuację współczesnego człowieka, jego powołanie i godność, jak również środowiska jego życia: rodzinę, kulturę, ekonomię, politykę, wspólnotę międzynarodową. Taka była misja Kościoła w przeszłości i taka pozostaje dziś i zawsze: głosić Chrystusa i dawać o Nim świadectwo, aby człowiek, każdy człowiek, mógł w pełni realizować swoje powołanie. Niech Maryja Dziewica, której Bóg w szczególny sposób dał udział w królowaniu swego Syna, wyjedna nam, abyśmy Go przyjęli jako Pana naszego życia i wiernie współpracowali, by nastało Jego Królestwo miłości, sprawiedliwości i pokoju. (Benedykt XVI, 20 XI 2005 — Rozważanie przed modlitwą «Anioł Pański»)

V Synod Diecezji Tarnowskiej

„Gorąco proszę Was, drodzy Diecezjanie, abyście ochoczo podjęli modlitwę w intencji V Synodu, którego prace potrwają przez kilka kolejnych lat. Ogólnodiecezjalna modlitwa, nabożeństwa, nowenny, modlitwa różańcowa, adoracja Najświętszego Sakramentu, a zwłaszcza Eucharystia sprawowana w intencji synodu stanowią jego nieodzowny duchowy fundament. Zwracam się do chorych i cierpiących, aby w tej intencji zechcieli ofiarować bezcenny dar swojego cierpienia. Proszę wszystkich Diecezjan o wspólnotową i indywidualną modlitwę w intencji synodu”.(Bp. A. Jeż, List na I Niedzielę Adwentu 2016 roku)

MODLITWA W INTENCJI SYNODU

Boże w Trójcy Świętej Jedyny,
zgromadzeni we wspólnocie tarnowskiego Kościoła,
pragniemy razem wyruszyć w drogę,
aby dobrze przygotować i owocnie przeżyć synod diecezjalny.
Prosimy Cię, Ojcze pełen miłosierdzia,
napełnij nas swoją prawdą, miłością i pokojem,
abyśmy wiernie realizowali Twój zbawczy plan ludzkości
otwarci na dar aktywnej współpracy wszystkich diecezjan.
Błagamy Cię, Jezu – Synu Boga Żywego,
abyśmy zawsze z wielką pokorą i ufnością
odczytywali znaki czasu w świetle Ewangelii
budując wspólnotę naszej diecezji na Twój obraz.
Wzywamy Cię, Duchu Święty Ożywicielu,
abyśmy napełnieni Twoimi darami,
odnowili i ożywili wspólnotę Kościoła tarnowskiego
w jedności z całym Kościołem powszechnym.
Maryjo, Matko Kościoła i Patronko Diecezji Tarnowskiej,
prowadź nas i wspieraj w synodalnej pielgrzymce wiary!
Święty Stanisławie Szczepanowski, módl się za nami!
Święci Świeradzie i Benedykcie, módlcie się za nami!
Święta Kingo, módl się za nami!
Wszyscy święci i błogosławieni diecezji tarnowskiej,
módlcie się za nami!