Aktualności

 

Jakże trudno jest przyjąć Chrystusowe wezwanie do codziennego niesienia krzyża. Boimy się, że to ponad nasze siły, nie potrafimy zaufać i uwierzyć, że Pan nie pozostawia nas samym sobie. A przecież On nigdy nie prosi nas o coś, czego nie jesteśmy w stanie zrobić. Zaufajmy Bogu, naszemu Stwórcy, który naprawdę pragnie naszego dobra i szczęścia. On zna nas najlepiej i wie, do czego jesteśmy zdolni. Nigdy nie zostawia nas samych, lecz przez krzyż prowadzi nas do pełni życia.

(Joanna Woroniecka-Gucza, „Oremus” wrzesień 2006, s. 76)

2 4   N i e d z i e l a   Z w y k ł a

16.09.2018r.

 Ogłoszenia duszpasterskie
  1. Dziś Msze św.: 6.00; 8.00;  9.15; 10.30;  11.45 (dla dzieci); 17.00 i 19.00.
  2. Codziennie Msze Święte o 6.30; 9.00 i 18.00.
  3. Zapraszamy do udziału w cotygodniowych nabożeństwach:
    1. Nowenna do Św. Józefa – we wtorek po Mszy św. wieczornej;
    2. Nowenna do M.B. Nieustającej Pomocy – w środę o po Mszy św. o godz. 17.30;
    3. Koronka do Bożego Miłosierdzia – w piątek po Mszy św. wieczornej.
  4. W tygodniu w liturgii Kościoła przeżywać będziemy:
    1. we wtorek – Święto św. Stanisława Kostki, patrona Polski;
    2. w czwartek – wspomnienie św. Andrzeja Kim Taegon i Pawła Chong Hasang i Towarzyszy, męczenników;
    3. w piątek – Święto św. Mateusza Ewangelisty;
    4. Księdzu Biskupowi Stanisławowi Salaterskiemu i wszystkim tygodniowym solenizantom składamy z serca najlepsze życzenia wraz z naszą kapłańską modlitwą i zaproszeniem do komunii z Bogiem w dniu święta.
  5. W poniedziałek z naszej parafii wyrusza pielgrzymka autokarowa do Grecji śladami św. Pawła Apostoła. Zbiórka uczestników na dolnym parkingu o godz. 2.45, Msza św. o godz. 3.00 i wyjazd o godz. 3.30!
  6. Spotkania grup parafialnych:
    1. Rada Duszpasterska – we wtorek po Mszy św. wieczornej;
    2. Grupa Młodzieżowa – w piątek po Mszy św.;
    3. DSM – w sobotę o godz. 10.00;
    4. Rada Synodalna – w przyszły wtorek, po Mszy św. wieczornej.
  7. W czwartek o godz. 18.00 Msza św. z modlitwą uwielbienia i o uzdrowienie. Modlitwę poprowadzi Ks. Prałat Artur Ważny. Szczegóły na plakacie powyżej!
  8. „Bóg zapłać” za Wasze ofiary składane dziś w kopertach na nasze Ogrody Biblijne oraz za ofiary do puszek na Uniwersytet Jana Pawła II w Krakowie i Tarnowie.
  9. W tym tygodniu spowiedź św. wieczorem pół godziny przed Mszą św. Nie będzie spowiedzi podczas Mszy św. !
  10. Kuracjuszom i Gościom wypoczywającym w naszej Parafii życzymy zdrowia miłego wypoczynku oraz obfitych Bożych łask za przyczyną Pani na Muszynie i Św. Józefa. Wszystkim Wam Siostry i Bracia: Szczęść Boże!
Opiekunowie poszczególnych grup parafialnych:

Siostra Antonia: Dziewczęca Służba Maryjna, Kolędnicy Misyjni.

Ks. Mieczysław: Grupa młodzieżowa, Krąg Biblijny, parafialne przygotowanie uczniów kl. VII do Bierzmowania, oraz dzieci do I Komunii Św., Kolędnicy Misyjni, Wspólnota AA.

Ks. Maciej: LSO (aspiranci, ministranci, lektorzy), redakcja parafialnej strony internetowej, parafialne przygotowanie uczniów kl. VIII i III Gim. wg. programu ”Młodzi na Progu”, asystent Akcji Katolickiej.

Ks. Proboszcz: Rada Duszpasterska i Ekonomiczna, „Caritas”, Kręgi Rodzin, Stowarzyszenie MB Patronki Dobrej Śmierci.

V Synod Diecezji Tarnowskiej w naszych rodzinach

ZASADY DOBREGO DIALOGU:

  1. Bardziej słuchać, niż mówić
  2. Bardziej rozumieć, niż oceniać
  3. Bardziej dzielić się, niż dyskutować
  4. Nade wszystko sobie przebaczać

ADHORTACJA „AMORIS LAETITIA” O MIŁOŚCI W RODZINIE

  1. Potrzeba czasu, dobrego czasu, który polega na cierpliwym i uważnym słuchaniu, aż druga osoba wyrazi wszystko, co potrzebowała wyrazić. Wymaga to ascezy, żeby nie zaczynać mówić zanim nie nadejdzie właściwy czas. Zamiast zaczynać wydawanie opinii lub rad, trzeba się upewnić, że usłyszałem to wszystko, co druga osoba potrzebowała wypowiedzieć. Wiąże się to z ciszą wewnętrzną, aby bez hałasu usłyszeć w sercu i umyśle: ogołocić się z wszelkiego pośpiechu, odłożyć na bok swoje własne potrzeby i priorytety, stworzyć przestrzeń. Często jedno z małżonków nie potrzebuje rozwiązania swoich problemów, ale bycia wysłuchanym. Musi przekonać się, że zostało dostrzeżone jego cierpienie, jego rozczarowanie, strach, gniew, nadzieja, jego marzenia. Częste są jednak takie narzekania: „Nie słucha mnie. Kiedy zdaje się, że to robi, w rzeczywistości myśli o czymś innym”. „Mówię i czuję, że tylko czeka, kiedy skończę”. „Kiedy mówię, próbuje zmienić temat lub daje mi szybkie odpowiedzi, aby zakończyć rozmowę”.

Warto porozmawiać w rodzinie na ten temat! PUNKT WYJŚCIA DIALOGU: „Co jest dla mnie szczególnie ważne w tym punkcie i dlaczego?” Zachęcamy do przeczytania i poprowadzenia dialogu na podstawie punktów 136-141. Poniżej zamieszczamy tekst niektórych z nich:

  1. Trzeba rozwijać nawyk nadawania drugiej osobie rzeczywistej ważności. Chodzi o docenienie drugiego, o to, że ma prawo do istnienia, do samodzielnego myślenia i bycia szczęśliwym. Nigdy nie wolno bagatelizować tego, co może powiedzieć lub czego się domagać, chociaż byłoby konieczne wyrażenie swojego punktu widzenia. Tu leży u podstaw przekonanie, że wszyscy mają coś do dania, ponieważ mają inne doświadczenie życiowe, ponieważ spoglądają z innego punktu widzenia, ponieważ mają inne problemy i nabyli inne umiejętności i wiedzę. Można uznać prawdę drugiej osoby, znaczenie jej najgłębszych obaw i tło tego, co mówi, nawet, gdy posługuje się agresywnymi słowami. Dlatego trzeba starać się postawić na jej miejscu i wniknąć w głębię jej serca, dostrzec to, czym się fascynuje i podjąć tę pasję jako punkt wyjścia do dalszego dialogu.
  2. Wreszcie, uznajmy, że aby dialog był pożyteczny trzeba mieć coś do powiedzenia, a to wymaga bogactwa wewnętrznego, które karmi się lekturą, osobistą refleksją, modlitwą i otwartością wobec społeczeństwa. W przeciwnym razie rozmowy stają się nudne i bezprzedmiotowe. Gdy każdy z małżonków nie troszczy się o swoją duchowość i nie ma wielu relacji z innymi ludźmi, to życie rodzinne staje się wsobne a dialog się zubaża. (141) Wreszcie, uznajmy, że aby dialog był pożyteczny trzeba mieć coś do powiedzenia, a to wymaga bogactwa wewnętrznego, które karmi się lekturą, osobistą refleksją, modlitwą i otwartością wobec społeczeństwa. W przeciwnym razie rozmowy stają się nudne i bezprzedmiotowe. Gdy każdy z małżonków nie troszczy się o swoją duchowość i nie ma wielu relacji z innymi ludźmi, to życie rodzinne staje się wsobne a dialog się zubaża.
Wiara przeżywana w liturgii

Z biegiem roku Kościół odsłania całe misterium Chrystusa, począwszy od Wcielenia i Narodzenia aż do Wniebowstąpienia, do dnia Zesłania Ducha Świętego oraz oczekiwania błogosławionej nadziei i przyjścia Pańskiego.” (Konstytucja o Liturgii Soboru Watykańskiego II, 102)

O k r e s   W i e l k a n o c n y

Obchód Paschy trwa przez pięćdziesiąt dni do Niedzieli Zesłania Ducha Świętego; obchodzi się go z wielką radością jako jeden dzień świąteczny, jako wielka niedzielę. Wielkanoc jest najstarszym i największym świętem chrześcijańskim. Nabożeństwa wielkanocne trwają przez kolej­­ne pięćdziesiąt dni, które nazywamy okresem wielkanocnym. Centrum okresu wielkanocnego stanowi liturgiczne wspomnienie zmartwychwstania. Nie wyczerpuje ono jednak całej treści tego cza­su, w którym czcimy również chwalebne tajemnice Wniebowstąpie­nia i Zesłania Ducha Świętego. Obchody Misterium Paschalnego nie byłyby bez nich pełne. Jest to okres radosnego świętowania. Żaden inny okres roku liturgicznego nie jest tak radosny. Cała litur­gia – muzyka i pieśni, kolor szat, czytania i inne teksty – wyrażają ra­dość. Ta bujna radość eksploduje w śpiewie „Alleluja”, który w tym cza­sie powtarza się nieustannie. Podczas Wielkiej Nocy został zaintono­wany trzy razy przez kapłana lub diakona i powtórzony przez wier­nych, ogłosił dobrą nowinę o Zmartwychwstaniu. (opr. na podstawie ps-po.pl)

W i e l k i   P o s t

Okres Wielkiego Postu to czas poprzedzający i przygotowujący obchodzenie Paschy.  Jest to czas słuchania słowa Bożego i czas nawrócenia, przygotowania do chrztu i obchodzenia jego pamiątki, czas pojednania z Bogiem i braćmi, czas częstszego uciekania się do „broni pokuty chrześcijańskiej”, to znaczy: modlitwy, postu i jałmużny.

Wielki Post trwa od Środy Popielcowej do Wielkoczwartkowej Mszy Wieczerzy Pańskiej. Szósta niedziela Wielkiego Postu, czyli Niedziela Palmowa, rozpoczyna Wielki Tydzień.

A d w e n t

Adwent jest to bogaty w symbolikę, czterotygodniowy okres przygotowania do Bożego Narodzenia oraz wzmożonego oczekiwania na koniec czasów i ostateczne przyjście Jezusa Chrystusa. Czas Adwentu, który nie jest okresem pokuty, ale radosnego oczekiwania, obfituje w zwyczaje i symbole. Jest podobny do całego ludzkiego życia, które jest oczekiwaniem na pełne spotkanie z Bogiem. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego „adventus”, które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Jezusa. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Opuszczenie hymnu Gloria nie jest wyrazem pokuty, jak w Wielkim Poście, lecz znakiem czekania na nowe zabrzmienie hymnu anielskiego śpiewanego w noc narodzenia Jezusa (Łk 2, 14). Teologicznie czas ten wyraża oczekiwanie Kościoła na podwójne przyjście Chrystusa. W pierwszym okresie akcent położony jest na Paruzję, czyli ostateczne przyjście Chrystusa na końcu świata. Ostatni tydzień natomiast bezpośrednio przygotowuje do narodzenia Chrystusa, przez które Bóg wypełnia wszystkie obietnice złożone w historii.Najbardziej charakterystycznym zwyczajem adwentowym, zwłaszcza w Polsce, są Roraty. Jest to Msza św. sprawowana ku czci Najświętszej Maryi Panny, zwykle bardzo wcześnie rano. Nazwa „roraty” pochodzi od pierwszego słowa łacińskiej pieśni na wejście śpiewanej w okresie Adwentu – „Rorate coeli” (Niebiosa, spuśćcie rosę). Wierni, często w ciemnościach przenikniętych jedynie blaskiem trzymanych w ręku świec, wraz z Maryją czekają na wybawienie jakie światu przyniosły narodziny Zbawiciela. Podczas Mszy roratnich na początku w procesji do ołtarza z lampionami w ręku idą dzieci. Mszę św. rozpoczyna się przy wyłączonych światłach, mrok świątyni rozpraszają jedynie świece i lampiony. Dopiero na śpiew „Chwała na wysokości Bogu” zapala się wszystkie światła w kościele. Uczestnictwo dzieci w Mszach roratnich wiąże się ze zwyczajem podejmowania różnych dobrych postanowień na czas Adwentu. Dzieci często zapisują te postanowienia na kartkach, składanych następnie przy ołtarzu. Mają one wyrażać wewnętrzne przygotowanie do Bożego Narodzenia i chęć przemiany życia. Z Roratami związany jest zwyczaj zapalania specjalnej świecy ozdobionej mirtem, nazywanej roratką. Symbolizuje ona Maryję, która jako jutrzenka zapowiada przyjście pełnego światła – Chrystusa. Innym zwyczajem jest zawieszanie w kościele wieńca z czterema świecami oznaczającymi cztery niedziele Adwentu. Z upływem kolejnych tygodni podczas Rorat zapala się odpowiednią liczbę świec. Świece i lampiony tak często używane w liturgii adwentowej wyrażają czuwanie. W liturgii adwentowej obowiązuje fioletowy kolor szat liturgicznych. Jako barwa powstała ze zmieszania błękitu i czerwieni, które odpowiednio wyrażają to co duchowe i to co cielesne, fiolet oznacza walkę między duchem a ciałem. Zarazem połączenie błękitu i czerwieni symbolizuje dokonane przez Wcielenie Chrystusa zjednoczenie tego co boskie i tego co ludzkie. Wyjątkiem jest III niedziela Adwentu – tzw. Niedziela „Gaudete” (radujcie się). Obowiązuje w niej różowy kolor szat liturgicznych, który wyraża przewagę światła, a tym samym bliskość Bożego Narodzenia.Adwent dzieli się na dwa podokresy, z których każdy ma odrębne cechy, wyrażone w dwóch różnych prefacjach adwentowych. Pierwszy podokres obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia, gdy czytane są teksty biblijne zapowiadające powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata i przygotowujące do spotkania z Chrystusem Sędzią. Dni powszednie w tym okresie przyjmują wszystkie obchody wyższe rangą (tzn. wspomnienia dowolne, obowiązkowe, święta i uroczystości). Drugi okres Adwentu, od 17 do 24 grudnia, to bezpośrednie przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia. W tym okresie w dni powszednie można obchodzić jedynie święta i uroczystości.

Okres Zwykły

Okres zwykły jest bardzo mocno ukierunkowany na osobę Jezusa Chrystusa. Oddaje on jednak nie jakieś jedno wydarzenie z Jego życia, lecz całość posłannictwa, którym Bóg Go obdarował dla naszego zbawienia. A zatem zawiera się w nim prawda o wcieleniu Jezusa, o Jego ziemskim życiu, męce, ofierze krzyżowej i wreszcie o Jego zmartwychwstaniu i wejściu do chwały nieba. PnZielony kolor szat liturgicznych stosowany w okresie zwykłym dosyć dobrze oddaje jego charakter. Symbolizuje on życie i nadzieję. Zawiera się w nim symbolika życia jako całości przepełnionej ożywczym tchnieniem Boga. Dzięki temu egzystencja każdego chrześcijanina jest przeniknięta nadzieją życia wiecznego.Okres zwykły w kościelnym roku liturgicznym ma dwuczłonową strukturę. Pierwsza jego część rozpoczyna się w poniedziałek po święcie Chrztu Pańskiego i trwa do wtorku przed Środą Popielcową (obejmuje cztery do sześciu tygodni). Druga zaś zaczyna się w poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego i kończy się przed pierwszymi Nieszporami pierwszej niedzieli Adwentu (sobotni wieczór). W ostatnią niedzielę roku liturgicznego obchodzi się uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, która kończy okres zwykły i zarazem cały rok liturgiczny.(Damian Kwiatkowski, www.niedziela.pl)

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata

Dziś, w ostatnią niedzielę roku liturgicznego, obchodzimy uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Już w zapowiedzi Jego przyjścia na świat jednorodzony Syn Ojca, narodzony z Dziewicy Maryi, jest nazywany «królem», w sensie mesjańskim, czyli dziedzicem tronu Dawida, zgodnie z obietnicami proroków — królestwa, które nie będzie miało końca (por. Łk 1, 32-33). Królewskość Chrystusa pozostała całkowicie ukryta przez 30 lat Jego zwyczajnego życia w Nazarecie. Później, w czasie życia publicznego Jezus zapoczątkował nowe Królestwo, które «nie jest z tego świata» (J 18, 36), i na koniec urzeczywistnił je w pełni swoją śmiercią i zmartwychwstaniem. Gdy po zmartwychwstaniu ukazał się apostołom, powiedział: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi» (Mt 28, 18): źródłem tej władzy jest miłość, którą Bóg objawił w pełni w ofierze swojego Syna. Królestwo Chrystusa jest darem ofiarowanym ludziom wszystkich czasów, aby każdy, kto wierzy w Słowo Wcielone, «nie zginął, ale miał życie wieczne» (J 3, 16). Dlatego właśnie w ostatniej księdze Biblii, Apokalipsie, oznajmia On: «Ja jestem Alfa i Omega (…) Początek i Koniec» (Ap 22, 13). «Chrystus — Alfa i Omega», tak rozpoczyna się paragraf kończący pierwszą część Konstytucji duszpasterskiej Gaudium et spes Soboru Watykańskiego II, ogłoszonej przed 40 laty. W tym pięknym tekście, nawiązującym do słów sługi Bożego Pawła VI, czytamy: «Pan jest celem historii ludzkiej, punktem, ku któremu zwracają się pragnienia historii i cywilizacji, ośrodkiem rodzaju ludzkiego, radością wszystkich serc i wypełnieniem ich tęsknot». I dalej: «W Jego Duchu ożywieni i zjednoczeni pielgrzymujemy ku ostatecznemu wypełnieniu historii ludzkiej, które w pełni zgodne jest z zamysłem Jego miłości: ‚Aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie, to, co w niebiosach, i to, co na ziemi’ (Ef 1, 10)» (GS, 45). Gaudium et spes uznaje centralną pozycję Chrystusa i w tym świetle interpretuje sytuację współczesnego człowieka, jego powołanie i godność, jak również środowiska jego życia: rodzinę, kulturę, ekonomię, politykę, wspólnotę międzynarodową. Taka była misja Kościoła w przeszłości i taka pozostaje dziś i zawsze: głosić Chrystusa i dawać o Nim świadectwo, aby człowiek, każdy człowiek, mógł w pełni realizować swoje powołanie. Niech Maryja Dziewica, której Bóg w szczególny sposób dał udział w królowaniu swego Syna, wyjedna nam, abyśmy Go przyjęli jako Pana naszego życia i wiernie współpracowali, by nastało Jego Królestwo miłości, sprawiedliwości i pokoju. (Benedykt XVI, 20 XI 2005 — Rozważanie przed modlitwą «Anioł Pański»)

V Synod Diecezji Tarnowskiej

„Gorąco proszę Was, drodzy Diecezjanie, abyście ochoczo podjęli modlitwę w intencji V Synodu, którego prace potrwają przez kilka kolejnych lat. Ogólnodiecezjalna modlitwa, nabożeństwa, nowenny, modlitwa różańcowa, adoracja Najświętszego Sakramentu, a zwłaszcza Eucharystia sprawowana w intencji synodu stanowią jego nieodzowny duchowy fundament. Zwracam się do chorych i cierpiących, aby w tej intencji zechcieli ofiarować bezcenny dar swojego cierpienia. Proszę wszystkich Diecezjan o wspólnotową i indywidualną modlitwę w intencji synodu”.(Bp. A. Jeż, List na I Niedzielę Adwentu 2016 roku)

MODLITWA W INTENCJI SYNODU

Boże w Trójcy Świętej Jedyny,
zgromadzeni we wspólnocie tarnowskiego Kościoła,
pragniemy razem wyruszyć w drogę,
aby dobrze przygotować i owocnie przeżyć synod diecezjalny.
Prosimy Cię, Ojcze pełen miłosierdzia,
napełnij nas swoją prawdą, miłością i pokojem,
abyśmy wiernie realizowali Twój zbawczy plan ludzkości
otwarci na dar aktywnej współpracy wszystkich diecezjan.
Błagamy Cię, Jezu – Synu Boga Żywego,
abyśmy zawsze z wielką pokorą i ufnością
odczytywali znaki czasu w świetle Ewangelii
budując wspólnotę naszej diecezji na Twój obraz.
Wzywamy Cię, Duchu Święty Ożywicielu,
abyśmy napełnieni Twoimi darami,
odnowili i ożywili wspólnotę Kościoła tarnowskiego
w jedności z całym Kościołem powszechnym.
Maryjo, Matko Kościoła i Patronko Diecezji Tarnowskiej,
prowadź nas i wspieraj w synodalnej pielgrzymce wiary!
Święty Stanisławie Szczepanowski, módl się za nami!
Święci Świeradzie i Benedykcie, módlcie się za nami!
Święta Kingo, módl się za nami!
Wszyscy święci i błogosławieni diecezji tarnowskiej,
módlcie się za nami!